Ridículo, de Pessoa, como unha cabeza con bolboreta, idéntica
á do libro do desacougo.
Como achegarse
e bicala, pousada nas xemas dos dedos.
Coa mesura dun tempo de area, coma un fío. E
preñar os beizos do po das súas as, tan brancas, coas que navegar polo mar dos Sargazos e Hawai.
Ler tres liñas nas que revolotean antigas amizades douro
vinte veces nove meses, e os froitos arrolan todos polo chan.
Caeron
polo peso da vaidade.
E o fondo da lata non se ve. Xa non o quero mirar.
Dous camiños frente a frente. Nin un roce nas mans.
…Hei seguir o dos gatos. Agreste pola beira de fóra.
Hei recolocar a bolboreta, ridícula cabeza, entre as páxinas e as guedellas e apañar
algo bo de todo isto.
Algo perenne.

Curioso lerlle a Pessoa a súa (miña) impresión sobre o efecto das bolboretas no cabelo: queda ridículo. Pero cando menos no meu caso, devezo (e reivindico) ese ridículo.