dacabalo do vento

até a camposa branca

cos pés espidos

e unha brétema preñada nos cabelos,

aloumiñou á cerdeira

e lle falou ao esquío, nun chío

miúdo e quente.

Chega a mañá, soprándolle as estrelas,

míranse

e esquecen os camiños do tempo

alén da fraga

no cume da primavera.

os cabelos do tempo con suavidade,

tan brancos, paseniño

case a destempo

pois os días na foresta medraban como a fariña

e a auga co fermento.

Rande ao amencer

arpa do sol

tinguida de escuma

espreguizada e ergueita

testemuña do mundo

en flor

escribir un poema como a cantiga dos paxaros-pálpebras ao amencer

espallar as verbas coas alas en zigzags e as linguas de trapo

revoando no canto tremente das fiestras

fiando nas ondas

alén

do espello dos cabaliños de mar

do que agroma o ceo

dende o eco da punta dun pé.

Medrar, como o transatlántico que se achega á terra

e xirar, e voltar

serea

ao mar.

o tambor do lóstrego

e a lene pinga

dentro

do

embigo.

E o seu eco espallado

polo vento da serra

deica o ouveo do can

na noite do monte

ferido.

día que non quero que chegue

de frío, de neve

baixar pola rúa, moi de mañá,

co coche en primeira

e a choiva nas orellas

e mirar para a esquerda,

e verte xa, sen chegar a baixar o cristal

no teu sitio

sobre o chan, constante

como as matemáticas celestes do poeta, nas que atopamos

sen esforzo, cunha mirada sen máis, a solución; á espera

do que está por chegar.

Sei que vas e vés, polo rueiro da xunqueira, facendo camiño

con pasos descoñecidos

e aínda así, teimudo, mantés o teu canso ollar

no teu fogar, fóra da porta do garaxe

ao abeiro das estrelas.

Até este día, no que baixe do coche, de mañanciña

e lles pete na aldraba.

Señor, morreulle o can de frío, aquí mesmo, ao seu carón.

Ábralle agora, tarde de máis, a porta á morte.

Déixea pasar.

Ela asexa e espera tamén, sempre por nós.

o mundo

coa lingua de mel

e a friaxe da tesoira,

até secuestrar os arrolos e os berros,

que nos quede só, falar coa pel.

Pousar

as vogais das estrelas

con tres beixos nas meixelas

entre os lóstregos dos cabelos salvaxes

ceibes coa forza do vento,

e as mans, de primeiras apoucadas,

que lle din sen voz,

ao dono do tempo

que maila que sexa un instante

son

nun verso

mudas verbas que cantan

até quedares durmidas

collidas doutras mans

que falan,

coa mesma voz

ao mesmo son.

no espello de Gaudí cristal líquido

esperanza e manga curta da vida

á que prender a mirada

de filigranas

e mergullarse no cristal soleado

e

apañar ás presas os segundos

fotogra-fados tras dos que ver

tempos teimados

e

abertos ao diafragma vertebral

do máis sinxelo

dos reloxios:

tic…

tac.

Canto máis a miro, máis me namora esta imaxe

Foi tirada na Casa da Pedrera -Milà- (Gaudí)

Barcelona

só dende hai uns días

unha lúa silandeira durme preto do meu balcón de hortensias

enredada nas pólas do limoeiro, sen temón, coa súa luz espallada polo ceo, ceibe e espida

unha folla ben colocada perfila o teu sorriso de vento fresco, lúa, intanxible

e as dúas escoitamos o cantar dos grilos da praza co seu murmurio cheo de retranca

co seu bulir

decidindo os nosos soños, que entran polas orellas e doces

queren botar a durmir, só, lles dicimos, se falan quedo, máis baixiño.

Bicas cos teus beixos brancos o cristal da fiestra, e que pasa? O silencio. Persegues parar o tempo, permanecer

que non volte o inverno, lonxe do limoeiro e do sorriso, morno agasallo do vento.

Déixoche as miñas ás de chumbo para bailares pendurada no ar, ti saberás.

pola ponte na friaxe da noite

coa radio acesa

escoitando o mar e o vento

encher o baleiro da lingua

e á pálpebra negra, agasallala

coa súa claridade

e a parada dun beixo de menta nos ollos

antes de ir durmir, coa música na cabeza.