Archives for posts with tag: fogar

de raíz longa e doce preñado de silencios como nun columpio de aforcados
de cumes brancas descolocadas
nada no seu lugar
onde queda o fogar? mantente canda min
o que? en realidade, máis preto
nas noites de friaxe do irrecoñecible abril
tinxido polas pálpebras negras dos grilos
e das súas voces entrelazadas coas herbas asulagadas
reberberando como os ecos das montañas do Himalaya
nas que flotan os soños
como torrentes esvarando polo van da terra
do día de mañá
no alto
preto do ceo, máis alá.

día que non quero que chegue

de frío, de neve

baixar pola rúa, moi de mañá,

co coche en primeira

e a choiva nas orellas

e mirar para a esquerda,

e verte xa, sen chegar a baixar o cristal

no teu sitio

sobre o chan, constante

como as matemáticas celestes do poeta, nas que atopamos

sen esforzo, cunha mirada sen máis, a solución; á espera

do que está por chegar.

Sei que vas e vés, polo rueiro da xunqueira, facendo camiño

con pasos descoñecidos

e aínda así, teimudo, mantés o teu canso ollar

no teu fogar, fóra da porta do garaxe

ao abeiro das estrelas.

Até este día, no que baixe do coche, de mañanciña

e lles pete na aldraba.

Señor, morreulle o can de frío, aquí mesmo, ao seu carón.

Ábralle agora, tarde de máis, a porta á morte.

Déixea pasar.

Ela asexa e espera tamén, sempre por nós.

ser fogar

para un gato

tal día coma hoxe

arredor da cociña

ou durmidiño no sofá

como agora